تا حالا شده دلت انقد گرفته باشه که فک کنی فاصله زمین تا آسمون انقد 

کم شده که میتونی سنگینی آسمونو  رو سینه پره غمت حس کنی؟

 تا حالا شده از ته دل بخوای بری یه جای خیلی خیلی دوریه جای ساکت

 و خلوت و دور از همه آدما با تموم وجودت داد بزنی تا همه غمهای تلنبار شده

 تو دلت رو بسپری به باد؟ تا حالا شده حس کنی انقد تنهایی که حتی وقت

مردن کسی به خاکسپاریت نمیاد؟

تنهایی یعنی ذهنم پر از تو و خالی از دیگران...

اما کنارم خالی از تو و پر از دیگران....

مینویسم نامه روزی از اینجا میروم

با خیال او ولی تنهای تنهامیروم

در جوابم شایداو حتی نگویدکیستی

مینویسم من که عمری با خیالت زیستم

گاهی از من یاد کن حالا که دیگر نیستم.

 خنده بر لب میکنم تا کس نداند راز من/ ورنه این دنیا که من دیدم خندیدن نداشت

دل بستن مثل یه قصه اس با یکی بود شروع میشه

                                             و با یکی نبود تموم میشه

  فهمیدن ابتدای آدمیت است رفیق . . .